Schaal van Richter

De schaal van Richter werd in 1935 ontworpen door de Amerikaanse seismoloog Charles Richter. Deze magnitudeschaal is gebaseerd op de registratie van bodemtrillingen door middel van een seismogram op verschillende locaties of in de aarde.

De hoogte van de geregistreerde golven wordt uitgezet op de logaritmische schaal van Richter. Deze begint bij nul, en elk volgende gehele getal betekent een tienvoudige toename in de golfhoogte. Een aardbeving met een kracht van 6 op de schaal van Richter produceert dus golven die tien keer zo groot zijn als die van een schaal 5. Deze tienvoudige toename in de golfamplitude vertegenwoordigt een dertigvoudige toename in de hoeveelheid vrijgekomen energie. Zo is een aardbeving met een kracht van 6 op de schaal van Richter 30 keer sterker dan één van schaal 5, en maar liefst 900 (30 maal 30) keer sterker dan eentje van schaal 4.